नादाधिनं जगत्सर्वं

(Characters: महासेन Yadav, मैत्रेयी Yadav, श्रीनिवास, उमा/Amma, Ji Qi — all know Marathi, Kannada, Chinese; language used as per name character) पुढचा दिवस — Ji Qi च्या नव्या हॉटेलकडे निघालेले सर्वजण Ji Qi च्या गाडीत बसताना महासेन यांनी विचारले — महासेन (मराठीत): श्रीनिवासजी, हे नवीन हॉटेल कुठे आहे आणि जायला किती वेळ लागेल? श्रीनिवास (मराठीत): जवळपास दीड तास. यांग्त्झी नदीच्या काठावर आहे. Ji Qi साहेबांचे नवीन "Green Valley Agri-Resort" आहे. Special म्हणजे हे hotel पूर्णतः शेतीशी जोडलेलं आहे. Ji Qi (English मध्ये): Yes Mahasena ji, this new property is not just a hotel. It is what we call a Farm-to-Table Eco-Resort. Every vegetable, grain and herb served in our restaurant comes directly from the farms attached to this resort. Agriculture IS our hotel here. मैत्रेयी (मराठीत, आश्चर्याने): म्हणजे तुमच्या हॉटेलला स्वतःची शेती आहे? अरे देवा! आमच्या गावी हे ऐकलं तर लोक विश्वास नाही ठेवणार! उमा (कन्नडमध्ये): ಹೌದು ಮೈತ್ರೇಯಿ, ನನಗೂ ಮೊದಲು ಆಶ್ಚರ್ಯ ಆಯಿತು. ಆದರೆ ಇಲ್ಲಿ ಶೇತಿ ಮತ್ತು ಹೋಟೆಲ್ ಒಂದೇ ನ...

कबीर आणि रामानंद — गोदावरी काठावर २०२६ साल. गोदावरी नदीच्या काठावर एक छोटेसे गाव. सात दिवसांचा भागवत सप्ताह सुरू आहे. मोठा मंडप, रंगीबेरंगी झेंडे, लाऊडस्पीकरवर कीर्तन, हजारो भाविक... आणि त्या गर्दीत कुठूनतरी दोन सावल्या येतात — एक वयस्क, शांत डोळ्यांचा संत आणि एक धाडसी, तीक्ष्ण नजरेचा जुलाहा. रामानंद आणि कबीर. रामानंद नदीकाठी थांबले. गोदावरीच्या पाण्याकडे पाहत राहिले. पाणी तेच होते — शांत, निर्मळ, आपल्याच गतीने वाहणारे. पण काठावर मात्र खूप काही बदलले होते. "कबीर," ते हळूच म्हणाले, "बघ. किती माणसे जमली आहेत." कबीर आधीच सगळे निरखत होता. त्याच्या डोळ्यांत नेहमीची तीक्ष्णता होती, पण त्यात आज थोडी वेदनाही होती. "गुरुजी, माणसे जमली आहेत हे खरे. पण कशासाठी जमली आहेत हे विचारायला हवे. परमेश्वरासाठी, की तमाशासाठी?" रामानंदांनी हळूच स्मित केले. "तू लगेच तलवार उपसतोस. आधी पाहू तरी." मंडपात प्रवेश केला तेव्हा दृश्य भव्य होते. कथाकार व्यासपीठावर बसलेले होते, त्यांच्या अंगावर रेशमी वस्त्रे, गळ्यात सोन्याची माळ. मागे मोठी भागवताची प्रत ठेवली होती, त्याभोवती फुल...

तेहरान के एक गगनचुंबी भवन की चोटी पर एक निजी मजलिस कक्ष में पीतल के फानूस की मद्धम रोशनी महोगनी मेज पर पड़ रही है। बाहर शहर प्रतिबंधों की छाया में गुनगुना रहा है—मीनारें रात्रि आकाश को चीरती हुईं। गिलगमेश, दाढ़ी रहित सिर और सिलवाया शेरवानी पहने रहस्यमयी मेसोपोटामियाई प्रेरित सलाहकार, केसर चाय की चुस्की ले रहा है। प्रताप पार्कर, तेज मुंबई जन्मे एचआर गुरु, कुरते-पायजामे में टैबलेट पर डेटा स्क्रॉल कर रहे हैं। एचआर अली, अली एंटरप्राइजेज के दुबले-पतले ईरानी मालिक—पिस्ता, ऑटो पार्ट्स, कपड़े और डिजिटल सेवाओं के निर्यातक—टहल रहे हैं, उनकी चिंता की मालाएं खटखटा रही हैं। यह उनका वार्षिक समीक्षा सत्र है: पिछले वर्ष की जीतें, हारें और आगे का तारतम्य भरा खेल।एचआर अली: (कुशन पर बैठते हुए, हुक्के से धुआं उगलते) भाइयों, सलाम अलैकुम। हमने पांच साल से यह तांडव नाचा है। पिछले साल की किताबें? इन लानत प्रतिबंधों के नीचे चमत्कार। तुर्की और दुबई को निर्यात 20% बढ़ा—पिस्ता अकेले 15 मिलियन डॉलर लाए। लेकिन भारत को ऑटो पार्ट्स? 12% नीचे। लाल सागर के समुद्री डाकुओं और यूरोपीय नियमों से सप्लाई चेन उलझी। प्रताप, तु...